نجوای عاشقی

چند وظیفگی انسانی یا همان مالتی تسکینگ به صورت بسیار ساده به انجام همزمان بیش از یک کار گفته میشود. مالتی تسک بودن در مقابل سینگل تسک بودن قرار میگیرد. همانطور که بعضی از افراد میتوانند چند کار را با هم انجام بدهند (مثلاً نویسندهای را فرض کنید که هم مقاله مینویسد، هم به ایمیل کاری جواب میدهد و هم پادکست آموزشی زبان گوش میکند) برخی هم فقط میتوانند روی یک کار تمرکز کنند و اگر بخواهند چند کار را با هم انجام بدهند، همه چیز به هم میریزد و حسابی آشفته میشوند.مالتی تسکینگ یا سینگل تسکینگ یکی از ویژگیهای شخصیتی هر فرد است؛ حتما شما هم افرادی را دیدهاید که میتوانند همزمان چندین کار را انجام دهند. منشی دکتری را تصور کنید که همزمان در حال پاسخدادن به مراجعین، جواب دادن تلفن، توجه به صحبتهای پزشک و رزرو وقت آنلاین برای مراجعین است. قطعا این منشی ویژگی شخصیتی مالتی تسک بودن را دارد که میتواند همزمان چندین کار را انجام دهد. از طرف دیگر، مهندسی را در نظر بگیرید که در هر لحظه تنها میتواند روی یک پروژه کار کند و تا زمانی که پروژه فعلی تمام نشده باشد، پروژه بعدی را شروع نمیکند. ویژگی شخصیتی این فرد، سینگل تسک بودن است و او نمیتواند همزمان روی چند کار متفاوت تمرکز کند و تمام تمرکز خود را روی موضوعی مشخص قرار میدهد.برخی باور دارند که در دنیایی که سرعت حرف اول را میزد و همه چیز با سرعت بسیار زیادی در حال تغییر است، مولتی تسک بودن گزینه بهتری است و فردی که توانایی انجام چندین کار به صورت همزمان را داشته باشد، موفقتر خواهد بود؛ اما گروه دیگری از افراد بر این باورند که هنگامی که چندین کار را همزمان انجام میدهیم، هیچ کدام از کارها بهخوبی انجام نخواهند شد و کیفیت لازم را نی نجوای عاشقی...

خانم پاتریک کمبل[1] (متولد ۹ فوریه ۱۸۶۵، لندن، انگلیسی - درگذشته ۹ آوریل ۱۹۴۰، پائو، فرانسه) یک هنرپیشه انگلیسی بود که به خاطر به تصویر کشیدن شخصیتهای پرشور و باهوش شهرت داشت.او در سال 1888 روی صحنه رفت (چهار سال پس از ازدواج با پاتریک کمبل) و اولین نقش برجسته او در نقش پائولا تانکرای[2] در نمایشنامه خانم تانکرای دوم اثر سر آرتور وینگ پینرو[3] در سال 1893 بود. دو سال بعد او نقش ژولیت را در مقابل سر جانستون فوربس[4] بازی کرد و پس از آن اغلب با او ظاهر می شد. در سال 1907 او هدا گابلر[5] به یاد ماندنی در نمایشنامه هنریک ایبسن[6] به همین نام بود و در سال 1914 نقش الیزا دولیتل[7] را در پیگمالیون[8] بازی کرد، بخشی که دوستش جورج برنارد شاو[9] مخصوصاً برای او نوشت. در سال 1914 او دوباره ازدواج کرد (اولین شوهرش در سال 1900 درگذشت)، این بار با سرگرد جورج فردریک میدلتون کورنوالیس-وست[10].او همچنین بهعنوان ملیساند[11] در پلئاس[12] موریس مترلینگ[13]، لیدی مکبث[14] در مکبث، خانم آلوینگ[15] در ارواح[16] ایبسن[17]، مگدا[18] در مگدا اثر هرمان سودرمن[19]، کلیتمنسترا[20] در الکترای[21] سوفوکل[22] و آناستازیا[23] در نمایشنامهی آناستازیا به موفقیتهای بزرگی دست یافت. او اولین فیلم خود را در سن 68 سالگی بازی کرد و متعاقباً در چندین فیلم سینمایی دیگر ظاهر شد.[24]در اواخر دهه 1890 بود که کمپبل برای اولین بار با جورج برنارد شاو – منتقد دراماتیک معروف مجله ساتردی ریویو[25] – آشنا شد که سخاوتمندانه بازیهای او را تحسین میکرد. شاو قبل از اولین ملاقاتشان در سال 1897 از او به عنوان الهام بخش برخی از شخصیتهای نمایشنامه هایش بهره برداری کرده بود و تلاش ناموفقی نیز در متقاعد کردن وی برای بازی نمایشنام نجوای عاشقی...